Colau zet eigen migratiegeschiedenis in nu immigratie weer politiek breekpunt wordt in Spanje

Frente Amplio-kandidate en oud-burgemeester van Barcelona Ada Colau haalt in een interview haar eigen familiegeschiedenis aan om immigratie een positieve lading te geven. Frente Amplio is het linkse platform waarmee Colau, na haar jaren als burgemeester, weer meedoet aan de Spaanse politiek. Haar moeder trok ooit zelf vanuit het arme Almazán in de provincie Soria naar Barcelona. De ouders van haar vader kwamen na de Spaanse Burgeroorlog vanuit het eveneens arme herdersdorpje Güel in Huesca naar diezelfde stad. Colau groeide op in een arbeidersbuurt met veel immigratie en zegt daar bijzonder trots op te zijn. Door zelf uit een migrantenfamilie te komen, wil ze het beeld doorbreken dat immigratie vooral een bedreiging is. Ze plaatst haar eigen komaf daarmee tegenover politici die immigratie vooral als een probleem framen. Het verhaal van haar ouders en grootouders dient als tegenargument in het publieke debat. Zo wil ze laten zien dat de interne migratie van arme Spaanse streken naar Barcelona, decennia geleden, in wezen hetzelfde patroon volgde als de immigratie uit het buitenland van nu.

Haar uitspraken komen op een moment dat immigratie opnieuw een gevoelig thema is in de Spaanse politiek, nu het land zich voorbereidt op de verkiezingen. Rechtse en linkse partijen voeren al maanden een scherp debat over instroom, grenscontrole en de opvang van nieuwkomers. Migratie staat inmiddels hoog op de agenda van vrijwel elke partij. Volgens het INE, het Spaanse statistiekbureau, telde Spanje op 1 januari 2026 7.243.561 inwoners met een buitenlandse nationaliteit op een totale bevolking van 49.570.725, ongeveer 14,6 procent. Het aantal inwoners dat in het buitenland is geboren, overschreed daarbij voor het eerst de 10 miljoen. De grootste groepen hebben de Colombiaanse, Venezolaanse en Marokkaanse nationaliteit. Die cijfers voeden het debat van beide kanten. Voor de een zijn ze bewijs van een land dat al decennia op immigratie draait. Voor de ander zijn ze juist aanleiding om strenger beleid en strakkere grenscontrole te eisen van de regering.

De regering-Sánchez greep eerder dit jaar zelf al in met een eigen maatregel. Volgens het Spaanse staatsblad (BOE) voerde de regering met Real Decreto 316/2026, gepubliceerd op 15 april, een buitengewone regularisatieprocedure in voor migranten die al vóór 1 januari 2026 zonder verblijfsvergunning in Spanje woonden. Zij konden een aanvraag indienen via het spoor “arraigo extraordinario”, en afgewezen asielzoekers via het spoor “arraigo door uitzonderlijke omstandigheden”. Beide sporen van “arraigo” bieden mensen zonder papieren een legale weg naar een verblijfsvergunning, mits ze kunnen aantonen al langere tijd in Spanje te wonen en daar werk of familie te hebben. Dat kon tot en met 30 juni 2026. De maatregel moest vooral mensen die al jaren zonder status in Spanje leefden en werkten uit de illegaliteit halen. De discussie over immigratie in Madrid en Barcelona is daarmee allesbehalve geluwd. Voor Nederlanders en Belgen in Spanje speelt die discussie zich vooral af op afstand, via de verkiezingscampagnes en het nieuws. Wie dagelijks met buitenlandse buren, collega’s of personeel te maken heeft in de eigen buurt of zaak, merkt er evengoed iets van.